Tuesday, 15 September 2015 21:44

Για τα παιδιά μας….

 

Της Σοφίας Σαγιά

Άκου φίλε! Μπορώ να σου μιλάω στον ενικό, έτσι; Γνωριζόμαστε άλλωστε. Κάθε μέρα σηκωνόμαστε από έναν ύπνο λειψό, ταραγμένο, με την ίδια πέτρα στη καρδιά. Κάθε μέρα βγαίνουμε κι οι δυο μας έξω με την ίδια αγωνία: να τα φέρουμε βόλτα, να ζήσουμε τις οικογένειές μας, να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας, εδώ στη πατρίδα μας.

 

Κάθε μέρα τα ίδια ακούμε στις τηλεοράσεις. Από το πρωί μέχρι το βράδυ μας βουτάνε στο φόβο και την ενοχή. Επαγγελματίες της δημαγωγίας και πολιτικές δυναστείες σφίγγουν τη θηλειά στη ψυχή μας και μετά μοστράρουν για σωτήρες.

Κάθε μέρα τις ίδιες σφαλιάρες τρώμε. Τα παιδιά μας είναι αυτά που κάνουν μάθημα σε σχολεία κρύα και καταθλιπτικά, οι γονείς μας είναι αυτοί που αφού δούλεψαν μια ζωή τώρα καταδικάζονται σε ένα επίδομα πείνας, οι φίλοι μας είναι αυτοί που καταστρέφονται, που χάνουν σπίτια και δουλειές, που αυτοκτονούν. Τα νιάτα της πατρίδας μας, τα παιδιά όλων μας, μαραζώνουν στην ανεργία ή φεύγουν, νέοι μετανάστες, για αλλού.

Τα έχουμε πει πολλές φορές. Φοβάσαι για τα παιδιά σου, για τη ζωή σου όπως κι αν έχει γίνει. Ελπίζεις ότι όλα θα περάσουν κάποια στιγμή, φοβάσαι τις περιπέτειες. Λες «καλά είμαστε κι έτσι, κοίτα μη πάθουμε χειρότερα».

Άσε με να σου πω τι φοβάμαι εγώ:  Φοβάμαι ότι με τέτοιες σκέψεις ακριβώς ξεπουλάω το μέλλον των παιδιών μου σε αυτούς που τα λογαριάζουν για αναλώσιμο υλικό. Φοβάμαι ότι παραλυμένος από τον τρόμο δίνω το ελεύθερο στους τοκογλύφους να υπολογίζουν τις ζωές μας για λογιστικές εγγραφές στα κατάστιχά τους: Τόσοι συμφέρει να ζήσετε, τόσοι να πεθάνετε. Φοβάμαι ότι η παραίτησή μου θα είναι στην πραγματικότητα συναίνεση στη γενοκτονία του λαού μας. Φοβάμαι ότι θα δικαιώσω την προπαγάνδα όσων με λένε ελλαττωματικό, άχρηστο και τεμπέλη.   

Πιο πολύ όμως φοβάμαι, τι λέω, τρέμω το βλέμμα των παιδιών μου όταν θα έρθει η ώρα να τους παραδώσω μια πατρίδα που θα έχει γίνει σκλαβοπάζαρο. Εσύ πατέρα, μητέρα που ήσασταν; Τι κάνατε;

Τότε τι θα τους πούμε; Δείλιασα; Κοίταγα τη πάρτη μου; Προσπαθούσα να βγάλω το μεροκάματο;

Ή μήπως  να τους εξηγήσουμε ότι ψηφίζαμε πατερούληδες, διαλέγοντας αυτόν που έλεγε ότι θα μας σκοτώσει πιο γλυκά; Μήπως να τους πούμε ότι ρίχναμε το κουκί μας όπου λάχει  με απίστευτη ελαφρότητα και καλά για να  δείξουμε την απογοήτευσή μας; Πόσες φορές θα τους ζητήσουμε συγχώρεση γιατί παραδοθήκαμε στους «γλυκοψεύτες»;  Με ποιο τρόπο θα τους πούμε ότι πιστέψαμε ξανά και ξανά τους αρχιτέκτονες του χάους όταν μας υπόσχονταν σταθερότητα;

Πως θα βγάλουμε από πάνω μας το κρίμα ότι δεν ξεσηκωθήκαμε όταν έπρεπε, ότι μας άρεσε να βρίζουμε τους πάντες μπροστά στο γυαλί αλλά την ώρα της ευθύνης κοιτάγαμε αλλού και πιάναμε το μολύβι για να τα βάλουμε κάτω, ψύχραιμα τάχα μου, με τη φωνή του φόβου στο μυαλό που εμείς βαφτίζαμε λογική.

Για αυτό λέω, και σε σένα και στον εαυτό μου. Καιρός να τελειώνουμε πιά με τα μνημόνια.  Όχι άλλα παραμύθια. Έχουμε πάθει και πρέπει επιτέλους να μάθουμε. Δεν είμαστε πιά αθώοι του αίματος. Το ζήσαμε το μνημόνιο στο πετσί μας. Αυτή την Κυριακή να συνταιριάξουμε τη λογική με το θάρρος, το συναίσθημα με την εμπειρία και πάνω από όλα να θυμηθούμε την αξιοπρέπειά μας. Για τα παιδιά μας ρε γαμώτο!

* Η Σοφία Σαγιά είναι υποψήφια Βουλευτής με τη Λαϊκή Ενότητα στη Β' Αθήνας.

Additional Info

  • Συγγραφέας: http://

Related items