Sunday, 21 June 2015 17:19

Υπόγραψε ρε... τι σου ζητάνε;

 

Του Βασίλη Πάικου

 

Δηλαδή τι θέλουν; Θα προτιμούσαν να υπογράψει ό,τι νάναι ο Τσίπρας, μόνο και μόνο για να υπάρξει λύση, η όποια λύση; Εντάξει, ο ελληνικός λαός έχει κουραστεί από την αγωνιώδη αναμονή, χωρίς αμφιβολία. Και η ελληνική οικονομία έχει στεγνώσει, και η αγορά έχει γονατίσει. Αλλά μήπως σ' αυτό ακριβώς δεν ποντάρουν οι δανειστές; Να φτάσουμε στα όριά μας, να εξαντληθούμε οικονομικά και -κυρίως- ψυχολογικά, ώστε να υποχρεωθούμε σε άνευ όρων υποταγή. Ε λοιπόν, ποιος είναι διατεθειμένος να τους κάνει τη χάρη;

Πρόκειται για το μόνιμο, το διαρκές αίτημα των κομμάτων της «ευρωπαϊκής» αντιπολίτευσης. Της Ν.Δ., του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένα. Τα οποία επιμόνως ζητούν από τον Αλέξη Τσίπρα «να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων» και να δώσει λύση. «Να λειτουργήσει πατριωτικά και όχι κομματικά» τον καλεί, ας πούμε, ο Σταύρος Θεοδωράκης. Στην ίδια λογική, με δικά τους λόγια, και οι άλλοι δυο αρχηγοί. Που πάει να πει τι; Να δεχτεί αβλεπί ό,τι και όσα του ζητούν, αυτό πάει να πει. Γιατί αλλιώς πώς;

Είναι χαρακτηριστικό, και απολύτως αποκαλυπτικό, το ότι μετά τη διακοπή των διαπραγματεύσεων την περασμένη Κυριακή το βράδυ, δεν βρήκαν μια λέξη να πουν για τις εξωφρενικές απαιτήσεις των δανειστών, ούτε μια λέξη. Έσπευσαν μονάχα να βομβαρδίσουν την κυβέρνηση εγκαλώντας τη για ανευθυνότητα, για τυχοδιωκτισμό, για ελλειμματικό ευρωπαϊκό ζήλο.

Αλλά, τότε, που πήγε η συναίνεσή τους κατά την ειδική διαδικασία της Βουλής, που προκάλεσε προ ημερών ο πρωθυπουργός; Η ομόφωνη κατάθεση της αντίθεσής τους επί του πακέτου προτάσεων των θεσμών, επί του «πακέτου Γιούνκερ»; Άλλα έλεγαν και άλλα πίστευαν; Συνέπεσαν απλώς σε μια, ας πούμε, εθνική γραμμή τότε, επειδή υποχρεώθηκαν να το κάνουν μιλώντας σε εθνικό ακροατήριο; Και μετά επέστρεψαν στα δικά τους; Στα πολύ - πολύ συγκεκριμένα και πολύ - πολύ γνωστά δικά τους; Στη γραμμή τής όπως - όπως και ό,τι νάναι υπογραφής. Στη γραμμή της άνευ όρων υποταγής...

Ασύμπτωτες οι δύο εντολές;

Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει εκλογική εντολή για έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη. Όπως είναι αλήθεια και ότι η πλειονότητα των πολιτών δεν την επιθυμεί. Δεν την επιθυμεί παρ' όσα υφίσταται. Τα σχετικά ανιχνεύονται σε όλες, χωρίς εξαίρεση, τις δημοσκοπήσεις. Αλλά μήπως έχει ο ΣΥΡΙΖΑ εκλογική εντολή να ξεπουλήσει τα πάντα; Να καταδικάσει την ήδη καθημαγμένη κοινωνία, σε άλλο ένα λούκι μακροχρόνιας λιτότητας, δίχως ορατή ελπίδα εξόδου; Σε θηλιά μακράς διαρκείας στον λαιμό της κοινωνίας; Κι εδώ ακριβώς είναι που το σταυρόλεξο παραγίνεται δύσκολο. Και ακόμη πιο δύσκολο το φορτίο ευθύνης για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Θα είναι, πάντως, τουλάχιστον άδικος όποιος δεν αναγνωρίζει πως ο Τσίπρας πασχίζει προκειμένου, ακριβώς, να συγκεράσει τις δύο αυτές σταθερές. Σταθερές που, σ΄ αυτή τη φάση, και με τα διατιθέμενα δεδομένα, μοιάζουν ασύμπτωτες. Ας ελπίσουμε να μοιάζουν μονάχα ασύμπτωτες, και να μην είναι.

Εγκαλείται από την αντιπολίτευση ο Τσίπρας ότι λογοδοτεί στο εσωτερικό του κόμματός του. Αλίμονο όμως αν δεν το έκανε. Ο Τσίπρας ή οποιοσδήποτε ηγέτης δημοκρατικά εκλεγμένος. Δηλαδή πώς εξελέγη ο Τσίπρας πρωθυπουργός; Έτσι από μόνος του; Και μήπως κυβερνά εν κενώ; Δίχως πολιτικό υποκείμενο στήριξης; Και λογοδοτώντας στο κόμμα του, μήπως δεν αναφέρεται στην κομματική και στην εκλογική του βάση; Πόσο ορθό και πόσο δημοκρατικό θα ήταν άραγε αν τις αγνοούσε; Αλλά βέβαια ο συγκεκριμένος «ψόγος», άλλους, εντελώς άλλους σχεδιασμούς υπηρετεί. Ορατούς άλλωστε δια γυμνού οφθαλμού, και ήδη δημόσια ομολογημένους. Τον σχηματισμό άλλης κυβερνητικής πλειοψηφίας από την παρούσα Βουλή. Με παραμερισμό τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ, του σκοπίμως χαρακτηριζόμενου ως ακραίου, και αξιοποίηση των «συνετών» κεντροδεξιών πολιτικών δυνάμεων. Σενάριο διατυπωμένο ήδη από ευρωπαϊκούς κύκλους, σοσιαλδημοκρατικών, κυρίως, αποχρώσεων. Που, καταφανώς, το καλοβλέπουν και κάποιοι «πρόθυμοι» δικοί μας. Κάτι τέτοιο όμως θα σήμαινε το τέλος της Αριστεράς στην Ελλάδα για πολλά - πολλά χρόνια. Άσε που θα αποτελούσε κατάφωρη παραβίαση της λαϊκής εντολής. Φαλκίδευση και εξευτελισμό της Δημοκρατίας.

Η κατάσταση σήμερα, χωρίς αμφιβολία, κινείται επί ξυρού ακμής. Με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Με σαφώς πιο ορατό πάντως το ενδεχόμενο της τελικής θετικής λύσης. Σύμφωνα, τουλάχιστον, με τη λογική πραγμάτων, καταστάσεων και συνεπειών. Μπορούμε, ωστόσο, να είμαστε ήσυχοι ότι, σε κάθε περίπτωση, δεν πρόκειται να οδηγηθούμε σε εκχώρηση των βασικών κοινωνικών δικαίων. Ότι δεν πρόκειται να φτάσουμε σε ταπεινωτική, σε εξευτελιστική εθνική υποταγή...

Additional Info

  • Συγγραφέας: http://

Related items

  • Οι εκβιασμοί και οι προβοκάτσιες δεν θα περάσουν

    Του Αλέκου Καλύβη* Η κατάσταση όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Οι δανειστές κάνουν μια τελευταία επίδειξη ισχύος προβαίνοντας…
  • Oι δανειστές και τα αυτονόητα!...

    Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη* Στο «τραπέζι» ασφαλώς των συζητήσεων που τίθεται το ζήτημα το ελληνικού χρέους, είναι πρόδηλο ότι δεν γίνονται αναφορές για την απόκρημνη…
  • Η ρήξη διαρκεί πολύ

    Του Δημήτρη Γιατζόγλου Eμείς προς το παρόν ανοίγουμε ακούραστα τα εσωκομματικά μέτωπα, αλλά δεν ανοίγουμε τα πολιτικά και ιδεολογικά μέτωπα μέσα στην κοινωνία, που θεάται…
  • Αιδώς, Αργείοι της Συγγρού

    Του Niko Ago Μετά την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, λίγες μόλις ώρες μετά τη έναρξη του προγράμματος, η ΝΔ «κλαίει» επειδή χάθηκε η «ανεξάρτητη, ακηδεμόνευτη και…
  •